Na kartkach starej książki
znalezionej w klasztornej bibliotece dwaj mnisi przeczytali, że istnieje
miejsce, gdzieś na krańcach świata, w którym niebo styka się z ziemią.
Zdecydowali się wyruszać na poszukiwania tego miejsca oraz przyrzekli
sobie, że nie powrócą zanim go nie odnajdą.

Przemierzyli cały świat, stawiali czoła wielu niebezpieczeństwom,
znosili wszelkie trudy i wyrzeczenia, jakich wymaga pielgrzymka, byli
narażeni na przeróżne pokusy, które mogłyby ich oddalić ich od
wyznaczonego celu. Pokonali jednak wszystkie przeciwności.

Wiedzieli, że w miejscu, którego szukają, zastaną drzwi: wystarczy
do nich zapukać, by stanąć twarzą w twarz z Bogiem. Znaleźli drzwi.

Nie tracąc czasu, z drżącym sercem, zastukali. Drzwi powoli
otworzyły się. Zatrwożeni mnisi weszli i… znaleźli się we własnej celi
w swoim klasztorze.

W dniu, gdy przyjmował uczonych gości. Rabbi Mendel di Kozak
zadziwił podczas pewnego przyjęcia swych uczonych gości niespodziewanym
pytaniem:

- Gdzie mieszka Bóg?

Goście śmiali się z niego:

- Cóż za dziwne pytanie? Czyż światy jest pełen Jego chwały?

Rabbi sam więc odpowiedział na swoje pytanie:

- Bóg mieszka tam, gdzie pozwala mu się wejść.

I to jest najważniejsze w naszym, życiu, pozwolić wejść Bogu. Lecz
możemy pozwolić Mu wejść jedynie tam, gdzie się znajdujemy, znajdujemy
się rzeczywiście, gdzie żyjemy prawdziwym życiem.

- Stoję i pukam – mówi Bóg w Piśmie Świętym.

Czy otworzysz Mu dzisiaj swoje drzwi?

Bruno Ferrero – opowiadania, bajki, rozważania